Yaşlı kadın küçük kızın annesine sormuş ” çocuğun var mı? ” , ”2 kızım var ” demiş annesi gururla , yaşlı kadın ” onlar çocuk değil, kız” demiş.
Dedesi babasına ” hadi soyumuzu sürdürecek bir oğlan yapmalısın oğul ” diye söylenirmiş.
Zaten dedesi ablası ile küçük kızın okula gitmesine de kızarmış ” okutup da ne olacak,eski köye yeni adet getirmeyin ” dermiş.
Babaannesi okuldan arkadaşları ile eve dönerken çobanın oğluyla yanyana görünce temiz bir sopa çekmiş küçük kıza ” ailenin namusuna laf ” getirecek diye.
Tüm bunları yaşayıp da hayattan beklenetin ne olabilir? Ne kadar yukarı kaldırabilirsin başını? Kim seni tüm bunların birer saçmalık olduğuna ikna edebilir?
Bir mektup arkadaşı ?
Evet benim mektup arkadaşım Zehra,ilkokulda kardeş okulumuzda okurdu, yardım gönderirdik, kitaplarımızı paylaşırdık ve bazen hayatlarımızı.
Ona buraları anlattım, annem, babamı, 2 kızkardeş oluşumuzu aynı o ve ablası gibi, dedemin okula beni el sallayarak gönderdiğinden bahsettim, babamın kitaplar okuduğundan …
o da kısaca yukarıda anlattıklarımdan bahsetti bana… 1 kere mektup alabildim bir daha hiç yazmadı.
Çocuk saflığımla neler neler düşünmüştüm ama şimdi acaba diyorum onun ufkunumu genişlettim? hayatını daha da çekilmez mi yaptım?
Okudu mu acaba benim Zehra arkadaşım, öğretmen olmak isterdi, oldu mu köyüne öğretmen acaba?
Gönderdiğim kitabı sevdi mi?
